









Partimos daOficina de Turismo (1)e imos paralelos áLonxa (2)do Real Mosteiro. Ao bordeala podemos ver nunha das súas losas, a placa que lembra o trazado dameridiana astronómica (3)no Real Sitio, realizada por D. Luis Ceballos Medrano en 1905. A través dosArcos da Compaña (4), xiramos á dereita e ascendemos pola avenida Conde de Aranda para continuar pola rúa Pinar.
A poucos metros sae á esquerda unharua sen asfaltar (5)que sobe ata a Fonte da Bola. Nesta zona o pinar é de piñeiro laricio. Pola mesma rúa saímos xunto áPresa do Romeral (6). Encontraremos andorñas e avións, e poderán verse sobre as montañas, raitoreiros, azores e —excepcionalmente— parellas de águias reais. Caminando polo marxino esquerdo alcanzamos aCasita Rústica (7). Seguindo xunto á alambrada entramos noParque Miguel del Campo (8), construído en 1929, e polo que discurre o Arroyo do Romeral.
Neste parque están asFonte da Teja e aFonte da Currutaca (9). Atopamos gran variedade de especies arbóreas, como o cedro do Atlas, o zimbro da miera, numerosos exemplares de bordo branco, tilleiros vellos coa súa característica cortiza agretada longitudinalmente, cereizo, castiñeiro de Indias, pinsapo, exemplares xoves de olmo, castiñeiro; chopos vellos… Entre os matirais sorprenderemos ao chochín, ao rouxinol bastardo e á curruca rabilarga. Poden escoitarse as carcaxadas do pito real e verse algún arrendaxo.
Abandonamos o parque por uncamiño paralelo aoArroyo do Romeral (10), para chegar a undepósito na curva da estrada (11).Seguiremos uns metros ata alcanzar unhapista forestal sen asfaltar (12);entrando nela e á dereita vemos un camiño coa característica banda do Sendeiro GR 10, vermella e branca. Comeza a destacar a especie principal de Abantos: o piñeiro resinero ou negral. Acompáñano o piorno e a retama negra, a xara pringosa, o cantueso, o torvisco…
A senda cruza a estrada seguindo ditas bandas e observamos o escalonamento do terreno practicado no século XIX para a plantación do pinar. Veremos algunhas rosáceas espinosas como o endreixo, o majuelo, o escaramujo (os seus frutos vermellos amóranse comunmente “tapaculos” polas súas cualidades astringentes) e a zarzamora. Ao longo deste tramo, abundan as piñas comidas (salvo no ápice) polas ardúas, as hozaduras de xabantes e os excrementos de mamíferos como raposos, garduñas, etc.
Máis arriba, o piñeiro resinero dá paso aopiñeiro branco ou silvestre (13), fácil de distinguir pola súa cortiza laranxa, que será a especie predominante adiante. A esta altitude poderemos atopar exemplares de xara estepa (Cistus laurifolius), diferente da xara pringosa polas súas follas máis anchas e rizadas. Acompáñana farios, retamas negras, piornos, cantueso e meaperros.
Continuamos a ascensión a través dun camiño salpicado de pés aislados demeloxo, carballo, bordo de Montpellier (14)e, nas vaguadas, bardagueras e fresnos. Sobre as ramas deste último pode ver durante o verán lagartas de Abraxas pantaria L., devorando as súas follas e colgándose de finos fíos de seda.
Sen cruzar o Arroyo do Romeral ascendemos ata aFonte do Cervunal (15). Debe o seu nome ao cervuno (Nardus stricta), gramínea de montaña que a rodea, e está acompañado de Herba de San Antonio. Sobrevoando, avións e vencejos.
Pouco máis arriba, collamos apista que leva ao monte Abantos (16)desde aestrada (17).Á esquerda saímos a dita estrada, preto de onde comeza o camiño de regreso: o Camiño dos Galegos. Á dereita, a pista remata naCasita do Telégrafo (18), chamada así porque serviu como tal mediante o antigo sistema de bandeiras.
Podemos seguir ata alí ou xirar, pouco antes, á esquerda e subir aoPico de Abantos (19).Sobrevoando as moles graníticas abundan corvos, graxas, graxas-de-estaleiro, e con un pouco de sorte, xa que son bastante huidizos, poderemos ver algún roqueiro solitario.
Detrás daestación meteorológica (20)e pegada a un muro, encontramos acerca de pedra seca (21)mandada construír por Felipe II arredor dos seus dominios (Territorio Histórico declarado Ben de Interese Cultural que abarca a maior parte dos municipios de San Lorenzo de El Escorial e El Escorial). Mide unsos cuarenta e seis quilómetros e de nove a doce pés de altura. A vexetación é de piorno serrano salpicado de luzulas e outras herbáceas, entre as que adoitan atoparse lagartixas ibéricas, colilargas e lagartos ocelados. É relativamente fácil ver cernícalos vulgares, busardos ratoneiros, aguililla calzada e máis raramente águia perdicera e azor (nos bosquetes de piño). Esta vexetación proporciona refuxio a raposos, coellos e xabarros, cuxas zapaduras e hozaduras son bastante patentes no terreo.
Un cami desciende ata oPortillo dos Pozos da Neve (22). Chegamos a unha alambrada que limita as provincias de Madrid e Ávila, crucíma a e outra porta na Cerca de Felipe II dá acceso a unpozo da neve (23)edificado nos tempos de Felipe III, restaurado en 1985, e que funcionou ata 1934. De volta ao camiño e pegados á Cerca alcanzaremos oAlto de San Juan (24), (con vistas sobre a Cruz do Valle dos Caídos, e Cuelgamuros). Aquí observamos os saltadeiros ou rampas que introduciu Carlos III para facilitar a entrada de animais.
Finalmente descenderemos pasando poloRefuxio da Naranjera (25), rodeados de bosquetos con carboneiros, trepadores azuis, agateadores, mitos, arrendaxos, e as especies xa mencionadas anteriormente. Sobrevoando podemos ver vultures leonados, ata chegar á laFonte das Negras (26). Foi aquí, en Pinares Llanos, onde na primavera de 1848 o profesor e veciño de San Lorenzo, D. Mariano de la Paz Graell Agüera describiu pola primeira vez unha mariposa marabillosa (hoxe protexida), á que bautizou co nome de Graellsia isabelae Graells, en honra da raíña Isabel II de España. Deste punto tomamos a pista asfaltada que baixa a San Lorenzo. Ao pasar sobre o Arroyo del Tobar, á esquerda, se pode ver oArca de San Juan (27).
O noso camiño únese co apista que viña da Fonte do Cervunal (28), alcanzando oPuerto de Malagón (29), onde aínda se observan os restos dun pozo de neve. No extremo da curva abandonamos o asfalto ata chegar, aos poucos metros ao Camiño dos Gallegos ea Fonte do Trampalón (30). Este cami sorprende pola súa biodiversade, con alerces e un bosquete de faias nas proximidades doArca da Merinera (31). Baixase e crúzase a estrada, indo parar ao Cordel do Valle. Crúzase e atravésase unha porta xunto a unha columna do tendido eléctrico para ir dar xunto á alambrada que seguimos ata a Presa do Romeral. Baixamos, pasando xunto aoArca do Romeral (32),e alcanzamos a avenida do Conde de Aranda, flanqueada por castaños de Indias, onde comezou a ruta, ata alcanzar de novo La Lonja.
Ruta de montaña por Abantos e La Naranjera, un recorrido exigente entre pinares, fontes, miradores, biodiversidade e pegadas históricas do contorno natural de San Lorenzo de El Escorial.
31 paradas