Sobre este lugar
Segunda das casas de Oficios proyectadas por Juan de Herrera, parte do conxunto unitario levantado no século XVI para ampliar as dependencias do Real Monasterio fóra do seu recinto.




A Segunda Casa de Oficios comparte orixe e concepción arquitectónica coa Primeira, xa que ambas foron deseñadas como parte dun mesmo conxunto destinado a ampliar os espazos de servizo do contorno palaciego do Mosteiro de San Lorenzo de El Escorial. A súa construción respondeu á falta de dependencias suficientes dentro do recinto monástico.
O proxecto foi realizado por Juan de Herrera, con obras executadas entre 1587 e 1596 e continuadas posteriormente baixo a dirección de Francisco de Mora. Ao igual que a Primeira Casa, a súa arquitectura adáptase ao desnivel existente entre a Lonxa e a rúa Floridablanca, xerando dúas lecturas distintas do edificio: unha máis monumental e continua cara á Lonxa, e outra organizada mediante patios, soportais e pilares cuadrados cara á zona urbana.
A partir do século XIX, a Segunda Casa de Oficios iniciou unha traxectoria funcional independente. Hoxe alberga espazos de gran importancia para a vida relixiosa, cultural e educativa do municipio. No seu interior atópase a antiga Capela de Laborantes, actualmente convertida no Santuario de Nuestra Señora de Gracia, así como o Centro Integrado de Estudios Musicales “Padre Antonio Soler”, pertencente á Comunidad de Madrid.
O edificio tamén conserva unha importante memoria intelectual. Na Segunda Casa de Oficios existe unha placa homenaxe no lugar onde José Ortega y Gasset viviu e escribiu Meditaciones del Quijote, o seu primeiro libro, publicado en 1914. Este vínculo engade ao monumento un especial valor cultural, máis alá da súa relevancia arquitectónica dentro do conxunto histórico de San Lorenzo de El Escorial.
Segunda das casas de Oficios proyectadas por Juan de Herrera, parte do conxunto unitario levantado no século XVI para ampliar as dependencias do Real Monasterio fóra do seu recinto.