Sobre este lugar
Obra mestra do Renacemento tardío construída entre 1563 e 1584 por Juan de Herrera para Felipe II, que integra palacio, templo, panteón real, convento,colexio e biblioteca. Declarado Patrimonio Mundial pola UNESCO en 1984.




Na Carta que Felipe II escribe ao xeneral da orde xeronima, o 16 de abril de 1561, expoñense os motivos que o levan a construír o Mosteiro: o recoñecemento pola vitoria de San Quintín, que tivo lugar o día de San Lorenzo de 1557 e o desexo de erguer un mausoleo en memoria dos seus pais e del propio, posto baixo a advocación de San Lorenzo.
A obra comeza co arquitecto Juan Bautista de Toledo en 1563, pero quen a continúa é o seu discípulo Juan de Herrera, desde 1567, data do falecemento de Juan Bautista de Toledo, ata 1584, ano no que se remata a construción do Monasterio. Este arquitecto reforma o proxecto anterior e crea un estilo propio, denominado herreriano, caracterizado pola nudez decorativa e o rigor xeométrico.
A fachada principal, orientada ao oeste, ten dous portóns laterais que se corresponden coa entrada aocolexio Alfonso XII e ao convento agustino. No centro da fachada, entre seis columnas dóricas, sitúase a entrada principal do edificio, coronada por un corpo de columnas jónicas, entre as que destacan o escudo familiar de Felipe II e unha estatua colosal de San Lorenzo, tallada en granito por Juan Bautista Monegro.
No seu interior destacan o Patio de Reis, a Basílica, a Biblioteca, o Panteón de Reis, o Panteón de Infantes, os Palacios e as Salas capitulares, entre outros espazos.
En 1931 o Mosteiro de San Lorenzo de El Escorial obtivo a declaración como Monumento Histórico-Artístico e en 1984 foi recoñecido pola UNESCO como Patrimonio Mundial.
Obra mestra do Renacemento tardío construída entre 1563 e 1584 por Juan de Herrera para Felipe II, que integra palacio, templo, panteón real, convento,colexio e biblioteca. Declarado Patrimonio Mundial pola UNESCO en 1984.