Sobre este lugar
Palacete neoclásico construído entre 1771 e 1775 por Juan de Villanueva.




Edificio do século XVIII, situado no municipio de El Escorial. Construíuse entre 1771 e 1775, a partir dunha deseño de Juan de Villanueva, un dos arquitectos máis importantes do neoclasicismo español. Está declarada Ben de Interese Cultural dende o ano 1931.
Foi erguida como pabellón de recreo para uso de Carlos IV, por entón Príncipe de Asturias, nun bosque de carbalos entre o Monasterio de El Escorial e o núcleo urbano escurialense. A súa xestión corresponde a Patrimonio Nacional, organismo estatal do que dependen os bens do Estado a disposición da Coroa Española.
Constaba inicialmente dun só bloque rectangular, cunha fachada de 27 metros, que entre 1781 e 1784 foi ampliada cunha ala posterior.
Está rodeada por dous xardíns, un na parte dianteira e outro na traseira, comunicados entre si por dous pórticos de columnas toscanas. O gusto palaciego da época está presente nas súas fontes, estanques, cascadas, paseos e setos de buxo. A iso engádese a existencia dun extenso parque ao seu redor, poblado por especies autóctonas, como o carballo e a azobeira; alóctonas, como a sequoia e o pinsapo; e amoreiras típicas de xardíns.
Palacete neoclásico construído entre 1771 e 1775 por Juan de Villanueva.