Sobre este lugar
Primeira gran obra do arquitecto Juan de Villanueva (1769), situada na Lonxa de Ponente do Mosteiro, concebida para alochar á servidumbre e infantes da familia real durante as Xornadas Reais.




Está situada na Lonxa de poente do Mosteiro. É a primeira gran obra do arquitecto Juan de Villanueva na súa carreira profesional (1769). A casa concíbese para alochar á servidumbre ou familias dos infantes D. Gabriel, D. Antonio Pascual e D. Francisco Javier, durante as Xornadas Reais.
Ten planta rectangular, co o seu lado maior cinco veces o menor, e tres niveis, semisótano de acceso, baixo e principal, ademais de buhardillas. A pendente do terreno provoca diferenzas de altura entre as fachadas principal e posterior, optando Villanueva por situar o piso baixo, na cota superior, ao cal se pode acceder directamente desde o denominado «patio largo».
Na fachada principal da Lonxa, consérvase a orde das Casa de Oficios e do Mosteiro, cun ritmo continuo e de fendas, cuxas guarnicións á maneira de Herrera, resaltan sobre o paramento liso de pedra. Tamén as liñas de imposta alteran a súa nudez, dividindo as tres alturas, ao igual que a sinxela cornisa que a separa da cuberta abuhardillada.
Na fronte posterior, de só dous pisos, debido ao desnivel, Villanueva permítese maiores licenzas, expresando a falta de referencias ao Mosteiro.
A morte do Infante Francisco Javier fixo que a casa se dividise entre os seus dous irmáns. Ao non ter descendencia o Infante D. Antonio Pascual, a súa metade pasou ás mans da Coroa adquirindo esta, desde entón, a denominación de Casa da Reina. Por desexo de Alfonso XIII, a outra metade foi adquirida pola Administración da Coroa en 1925, que despois de reformada, se puxo en réxime de aluguer para residencia temporal e permanente.
Primeira gran obra do arquitecto Juan de Villanueva (1769), situada na Lonxa de Ponente do Mosteiro, concebida para alochar á servidumbre e infantes da familia real durante as Xornadas Reais.