Sobre este lugar
A obra privada má destacada do arquitecto Juan Esteban no Escorial, con proporcións regulares e gran calidade arquitectónica, exemplo do urbanismo ilustrado do século XVIII no Real Sitio.




É a obra privada máis coñecida das realizadas por Juan Esteban e a de maior calidade arquitectónica. As proporcións regulares, ornamentos e claridade da súa distribución interna dan boa proba diso. Esteban, saturado de encargos oficiais en diversos Sitios Reais, proxecta e dirixe algunhas das casas de San Lorenzo de propiedade particular.
En 1771 promove este edificio D. Felipe Díaz Bamonte, encargado dos contemplations e chaves do Palacio Real, para arrendar á Corte durante as Xornadas Reais.
A casa atópase xunto á que se chamaba “Plazuela de la Fuente del Caño Gordo”, na actualidade Praza de San Lorenzo. As súas catro fachadas exentas forman un paralelogramo perfecto, coa fachada principal e secundaria orientadas ao Norte e Sur respectivamente. O edificio ordanase en tres plantas. Os muros son de mampostería de cal nas paredes, as esquinas e guarnicións de cantería de pedra berroqueña e as fachadas artículanse cun ritmo uniforme de fendas iguais.
O edificio sufrirá transformacións ao longo do tempo como, por exemplo, o rasgado dos huecos do nivel superior e a súa conversión en balcons. Interiormente as alotxamentos presentan como única diferenza o número de habitacións e están distribuídos e compostos en función da necesidade. En 1993 prodúcise a rehabilitación da fachada e a reparación da cubierta.
A obra privada má destacada do arquitecto Juan Esteban no Escorial, con proporcións regulares e gran calidade arquitectónica, exemplo do urbanismo ilustrado do século XVIII no Real Sitio.