Από τα μέσα του 19ου αιώνα, ο εποχικός πληθυσμός του San Lorenzo, που προερχόταν κατά πλειονότητα από τη Μαδρίτη, σχημάτισε μια νέα αστική «Αυλή», ελκυόμενη από την υγιεινή του τόπου και τα τοπιογραφικά και μνημειώδη ελκυστικά του.
Σήμερα, η πιο αναγνωρίσιμη «κομψή» γειτονιά των αρχών του 20ου αιώνα που διατηρεί τον μεγαλύτερο αριθμό κτιρίων είναι αναμφίβολα το Plantel, το οποίο χτίστηκε στα εκχωρημένα οικόπεδα του παλιού φυτωρίου φрууτόφορων δέντρων του Φίλιππου Β, πίσω από τα κτίρια της Casa de la Compañía και της Casa de Infantes. Το 1912 είχε ήδη ολοκληρωθεί η μερισμός των οικοπέδων και η οδική του διαρρύθμιση με βάση μια κύρια οδό που ονομάζεται Leandro Rubio.
Στην αποικία El Plantel κυριαρχεί το νεομουδέχαρ στυλ, το οποίο χαρακτηρίζεται από τα διακοσμητικά φριζια και πάνελ από τούβλο, τα μεγάλα και προεξέχοντα ξύλινα eaves πάνω από κοντρόλ και την κόKκινη επίπεδη κεραμόστεγη. Σύμφωνα με μια τοπική εφημερίδα, «στο σύνολό του παρουσιάζει μια διακεκριμένη εμφάνιση» σύμφωνα με το γούστο της εποχής. Η νέα γειτονιά διέθετε μάλιστα το δικό της σύστημα υδραγωγού σε μια περίοδο γενικής έλλειψης στο San Lorenzo.
Τα κτίριά τους θα είναι ορισμένα οικιστικά κτίρια και μεγάλες εξοχικές κατοικίες περιβάλλονται από σημαντικούς κήπους για τη βουργιοσία της Μαδρίτης.
Ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζουν η βίλα «El Capricho» (c/ Leandro Rubio 4), η βίλα «Toki-Ona» (c/ Coronel de Diego 6), η «Villa Paz» (c/ San Conrado 7), η «Villa Conchita» (c/ Leandro Rubio 7), η «Villa Manolita» (c/ Leandro Rubio 9), η «Villa Augusta» (c/ Leandro Rubio 13), και ιδιαίτερα η βίλα «Cumbres Altas» (c/ Marqués de Borja 1).