Βρίσκεται στο δυτικό μέρος (Lonja de poniente) του Μοναστηρίου. Είναι το πρώτο μεγάλο έργο του αρχιτέκτονα Juan de Villanueva στην επαγγελματική του καριέρα (1769). Το σπίτι σχεδιάστηκε για να φιλοξενεί το υπηρετικό προσωπείο ή τις οικογένειες των πριγκίπων D. Gabriel, D. Antonio Pascual και D. Francisco Javier, κατά τη διάρκεια των Βασιλικών Ημερών (Jornadas Reales).
Έχει ορθογώνιο σχεδιασμό, με τη μεγαλύτερη πλευρά του να είναι πέντε φορές μεγαλύτερη από τη μικρότερη, και τρία επίπεδα: ημιυπόγειο πρόσβασης, ισόγειο και κύριο όροφο, καθώς και ταράτσες (buhardillas). Η κλίση του εδάφους προκαλεί διαφορές ύψους μεταξύ της κύριας και της πίσω πρόσοψης, με τον Villanueva να επιλέγει να τοποθετήσει τον ισόγειο όροφο στο ανώτερο επίπεδο, στον οποίο μπορεί κανείς να έχει πρόσβαση απευθείας από το λεγόμενο «patio largo».
Στην κύρια πρόσοψη της Lonja, διατηρείται η τάξη των Casa de Oficios και του Μοναστηριού, με έναν συνεχή ρυθμό οπών, των οποίων οι διακοσμητικές λεπτομέρειες κατά τον τρόπο του Herrera, ጎνούνται πάνω στην λεία πέτρινη επιφάνεια. Επίσης, οι γραμμές του κεντράλου διακόπτουν τη γυμνότητά της, χωρίζοντας τα τρία επίπεδα, όπως και η απλή and cornice που το χωρίζει από τη στέγη με σοφίτες.
Σ της πίσω πλευράς, που αποτελείται από μόνο δύο ορόφους λόγω της υψομετρικής διαφοράς, ο Villanueva επιτρέπει στον εαυτό του μεγαλύτερες ελευθερίες, εκφράζοντας την έλλειψη αναφορών στο Μοναστήρι.
Ο θάνατος του Ιnfante Francisco Javier είχε ως αποτέλεσμα να χωριστεί το σπίτι μεταξύ των δύο αδελφών του. Καθώς ο Infante D. Antonio Pascual δεν είχε απογόνους, το μισό του μέρος πέρασε στα χέρια του Στέμματος, αποκτώντας από τότε την ονομασία Casa de la Reina. Κατόπιν επιθυμίας του Alfonso XIII, το άλλο μισό αποκτήθηκε από τη Διοίκηση του Στέμματος το 1925, το οποίο, μετά από ανακαίνιση, ενοικιάστηκε για προσωρινή και μόνιμη κατοικία.