Ο Δεύτερος Οίκος Τεχνιτών μοιράζεται την ίδια προέλευση και αρχιτεκτονική αντίληψη με τον Πρώτο, καθώς και οι δύο σχεδιάστηκαν ως μέρος ενός ενιαίου συγκροτήματος που προοριζόταν για την επέκταση των χώρων εξυπηρέτησης στο περιβάλλον του παλατιού του Μοναστηριού του San Lorenzo de El Escorial. Η κατασκευή τους ήταν αποτέλεσμα της έλλειψης επαρκών εξαρτημάτων εντός του μοναστηριακού περιβόλου.
Το έργο πραγματοποιήθηκε από τον Juan de Herrera, με τα έργα να εκτελεστούν μεταξύ 1587 και 1596 και να συνεχιστούν posteriormente υπό την διεύθυνση του Francisco de Mora. Όπως και το Primera Casa, η αρχιτεκτονική του προσαρμόζεται στη διαφορά υψομέτρου μεταξύ της Lonja και της οδού Floridablanca, δημιουργώντας δύο διαφορετικές προσεγγίσεις του κτιρίου: μία πιο μνημειώδης και συνεχής προς τη Lonja, και μία άλλη οργανωμένη μέσω αυλών, στοών και τετράγωνων πυλών προς την αστική περιοχή.
Από τον 19ο αιώνα, το Δεύτερο Σπίτι των Τεχνιτών (Segunda Casa de Oficios) ξεκίνησε μια ανεξάρτητη λειτουργική πορεία. Σήμερα φιλοξενεί χώρους μεγάλης σημασίας για τη θρησκευτική, πολιτιστική και εκπαιδευτική ζωή του δήμου. Στο εσωτερικό του βρίσκεται το παλαιό Παρεκκλήσι των Εργατών (Capilla de Laborantes), το οποίο σήμερα έχει μετατραπεί στο Αγίασμα της Παναγίας της Χάριτος (Santuario de Nuestra Señora de Gracia), καθώς και το Ενοποιημένο Κέντρο Μουσικών Σπουδών “Padre Antonio Soler”, το οποίο ανήκει στην Κοινότητα της Μαδρίτης.
Το κτίριο διατηρεί επίσης μια σημαντική πνευματική μνήμη. Στο Δεύτερο Σπίτι των Τεχνιτών (Segunda Casa de Oficios) υπάρχει μια τιμητική πλάκα στο σημείο όπου ο José Ortega y Gasset έζησε και έγραψε το Meditaciones del Quijote, το πρώτο του βιβλίο, το οποίο εκδόθηκε το 1914. Αυτός ο δεσμός προσθέτει στο μνημείο μια ιδιαίτερη πολιτιστική αξία, πέρα από τη σχετική αρχιτεκτονική του σημασία μέσα στο ιστορικό σύνολο του San Lorenzo de El Escorial.