Sobre este lugar
Segunda de لس cases de Oficios proyecataes por Juan de Herrera, parte del coxuntu unitariu levantáu nel sieglu XVI pa ampliar describediles del Real Monesterio fora del so recintu.




La Segunda Casa de Oficios comparte oryxen y concepción arquitectónica cola Primera, ya que delles fueron diseñades como parte d'un mismu xunto destináu a ampliar los espacies de serviciu del entornu palaciegu del Monesteriu de San Lorenzo de El Escorial. La so construcción respondió a la falta de dependencies suficientes dientro del recintu monásticu.
El proyeutu foi realizáu por Juan de Herrera, con obres executees ente 1587 y 1596 y continuaes posteriormentes baxu la direición de Francisco de Mora. Al igual que la Primera Casa, la so arquitectura adáptase al desnivel esistente ente la Lonja y la caia Floridablanca, xenerando dos lectures distintes del edifiziu: una más monumental y continua güacia la Lonja, y otra organisada mediantre patios, soportales y pilares cuadrados güacia la zona urbana.
A partir del sieglu XIX, la Segunda Casa de Oficios entamó una trayectoria funcional independiente. Güei alberga espacios de gran importancia pa la vida relixiosa, cultural y educativa del conceyu. Nel so interior encuéntrase la antigua Capilla de Laborantes, actualmente convertida nel Santuariu de Nuestra Señora de Gracia, así como el Centro Integrado de Estudios Musicales “Padre Antonio Soler”, perteneciente a la Comunidad de Madrid.
El edifizu tamién conserva una importante memoria intelectual. Na Segunda Casa de Oficios esiste una placa homenaxe nel llugar onde José Ortega y Gasset vivió y escribió Meditaciones del Quijote, el so primer llibru, publicáu en 1914. Este vínculu añade al monumentu un especial valor cultural, más allá de la so relevancia arquitectónica dientro del coxuntu históricu de San Lorenzo de El Escorial.
Segunda de لس cases de Oficios proyecataes por Juan de Herrera, parte del coxuntu unitariu levantáu nel sieglu XVI pa ampliar describediles del Real Monesterio fora del so recintu.