Sobre este lugar
Palacete neoclásicu diseñáu por Juan de Villanueva en 1771 pa l'Infante D. Gabriel, fíu de Carlos III, situáu na Dehesa de La Herrería al oeste del Monesteriu, con xardines de gran belleza.




Localizáu na Dehesa de la Herrería, al Oeste del Monesteriu, foi encargáu al arquitectu Juan de Villanueva en 1771, pa l'Infante D. Gabriel de Borbón, fíu de Carlos III. Tenía como finalidá el disfrute de as sos grandes aficiones, ente as que se encontraba la música y poder llevar una vida íntima, rodeáu del so círculu d'amistades, al márxen del protocolu que rodeaba al palaciu.
Ta inspirada nes villas italianes y el so usu ye esclusivamente de recreu. Trátase d'una construcción concentrada y exenta, rodeada de xardines aterrazaos, trataos de manera arquitectónica, que creen una sensación d'unidá, al tar relacionaos col edifizu.
Na sala principal, la cúpula decórase con pintures de Lucas Jordán relacionaes cola música. Estaba destiná a sala d'audición, los músicos instalábense na parte d'arriba y podíaíros oír dende la plazoleta central del xardín.
Dende los sos xardines puesen contemplarse unes maravilloses vistes del Monesteriu.
Su Maxestá El Rei Juan Carlos I foi el últimu miembru de la Familia Real que se hospedó na Casita, durante el so periodu estudiantil nel campu del Derechu. Esti edifizu fue declaráu Monumentu Históricu-Artísticu en 1931 xunto al Monesteriu.
Ta declarada Bien de Interés Cultural dende l'añu 1931. Na aktualidá la so xestión corresponde a Patrimonio Nacional.
Palacete neoclásicu diseñáu por Juan de Villanueva en 1771 pa l'Infante D. Gabriel, fíu de Carlos III, situáu na Dehesa de La Herrería al oeste del Monesteriu, con xardines de gran belleza.